Բան ՁԶ

Ա

Ընդ այսր հառաչանաց թախծութեան ողբոց

Ի բազմաց կերպից շարակարգելոց,

Եւ ամենի՛ց հոգւոց ողորմեա,

Գովեալ եւ երկայնամիտ թագաւոր,

Նաեւ այնոցի՛կ առաւել,

Որոց հատեալ է ակնկալութիւն փրկութեան կենաց,

Որք ննջեցին անպատրաստաբար՝

Շիջեալ լապտերաւք իւղոյն պակասութեան։

Ահա յիշեա, տէր իմ գթութեան,

Եւ ի յա՛յս եւս պատճառ իրաւունս ինձ գրեա,

Քանզի թէ եւ ի փառս ահաւորութեան սքանչելեաց մեծիդ՝

Հակառակաւքն հանդերձեցեր զկազմած մարդոյս,

Զոմն՝ ծանր, եւ զոմն՝ թեթեւ,

Զմին՝ զով, եւ զմիւսն՝ հրային,

Զի դիմադրութիւնն ի հակառակացն հարթ պահեցեալ՝

Արդա՛ր կոչեսցուք հաւատարիմ հաւասարութեամբն։

Եւ յայսմ ի դատման առաքինութեան

Վերաբերեալ ընդ համբարձելոյն,

Զխոնարհութիւնն առ կաւն դիտման անմոռաց պահեալ՝

Պսա՛կ ընկալցուք ճգնաւորական։

Այլ քանզի յայսմ կանոնէ ուխտի վրիպեցաք,

Եւ անասնաբար սահեցմամբ

Ըստ հողոյն զիջման ընդ երկիր մածաք՝

Այլ ոմն՝ ախտիւ, եւ այլ ոմն՝ անգթութեամբ,

Միւսն մասն՝ մոլութեամբ ամենաբաղձ կերակրոց

Իբր գազան մշտաբոյծ յարակայ կապեալ ընդ բնութեանս։

Իսկ ի քառիցս ոմն, անըմբռնելի եւ անողոքելի սլացմամբ

Ի բաց ոստուցեալ, վայրենապէս ամբարտաւանէ։

Եթէ ջեռնումք տապով սիրոյն, որ ի քեզ,

Նշխարաւ բոցոյն, որ ի մեզ,

Ցուրտն առընթեր կենակից նմին,

Զնոյն կասեցուցեալ, բարւոյն ընդմիջէ.

Եթէ աւդականաւն հրեշտակայնովն յառիցիմք ի քեզ,

Ծանրութիւն թանձրու անդրանիկ նիւթոյս այս հողոյ,

Ի ստորեւ քարշեալ, խափանէ։

Բ

Եւ արդ, յամենուստ պարտեալ եւ իսպառ լքեալ,

Իբր զապիկար հաշմեալ՝ հերքեցայ, կորեայ վանեցայ,

Վատնեալ ի բազմաց՝ ի մահ գրաւեցայ,

Վասն որոյ ի պարգեւականէն զրկեցեալ՝

Յողորմութեանն կողմ նայիմ

Եւ պատկառեալ դիմաւք համայնից ունողս

Զբնաւից աղերսաբանեմ զմեռելոցն՝ քեզ կենդանեաց,

Քանզի կարող ես յաւէտ հնարիւք

Եւ կորստականացն՝ ըստ իս մեռելոցն,

Ամենայն ինչ քեզ զաւրելի է,

Նա զի եւ ընդ անտկար կարելոյդ եւ կամելդ է ախորժելի։

Արդ, այսց երկուց բարգաւաճ շնորհաց նորոգչաց

Առ միմեանս եկեալ՝ կարելն ընդ կամելն,

Բարձեալ եղիցի եւ յուսահատութեանն վհատութիւն ազգաց մեղաւորաց,

Եւ ժամանեալ հասցէ աւետեացդ լոյս

Հոգւոց բժշկութեան քումդ հրամանի,

Տէր ամենայնի, աւրհնեա՜լ յաւիտեանս։

Ամէն։