Բան ՀԶ

Ա

Աստուած ողորմած, բազմագութ, հզաւր, ահաւոր,

Մարդասէր, աւրհնեալ, կենդանի, անճառ,

Որ ոչ ելանէ երբէք ըստ բան քո իր անձեռնարկելի,

Որ եւ մտաց է անհնարաւոր։

Քո է հատուցանել պտուղ քաղցրութեան ընդ փշոց խստութեան,

Սկզբնահայրդ այսմ նորոգ եւ զարմանաւոր կանոնաց կենաց։

Քանզի բարի առնել ատելւոյն,

Եւ աղաւթս՝ ի վերայ հալածչին,

Եւ փրկութիւն հայցել խոցողին,

Եւ սպանողին ներումն խնդրել,—

Ի քէն ընծայեցաւ պտուղս այս հրաշից,

Որոյ քաղցրութիւն անճառ է քան զաւրինակ,

Եւ բարեբանեալ կամաց քոց ախորժելիք,

Եւ գովեալ շրթանց քոց ճաշակելիք,

Հոգի երեսաց եւ զաւրութիւն գեղոյ մերոյ,

Տէր Քրիստոս, աւրհնեալ ի բարձունս։

Այլ մարդք երկրածինք եւ ամենավրէպք

Ե՛ւ բարեմատոյց ձեռաց չարիս դարձուցին,

Իսկ դու, լոյս եւ տուիչ լուսոյ,

Ոչ լսես անէծս, ոչ ախորժես չար,

Ոչ կամիս կորուստ, ոչ ըղձանաս մահ,

Ոչ յուզիս ի խռովութենէ,

Ոչ տիրիս ի ցասմանէ,

Ոչ հարկիս ի բարկութենէ,

Ոչ մթանաս ի սիրոյ,

Ոչ այլայլիս ի գթութենէ,

Ոչ փոփոխիս ի բարութենէ,

Ո՛չ թիկանց շրջումն եւ ո՛չ երեսաց անդրադարձութիւն,

Այլ ամենեւին լուսաւորութիւն եւ նկատումն փրկութեան։

Բ

Եթէ քաւեսցես՝ կարող ես,

Եթէ բժշկես՝ զաւրաւոր ես,

Եթէ կենդանացուցանես՝ բաւական ես,

Եթէ շնորհես՝ առատ ես,

Եթէ ողջացուցանես՝ հնարաւոր ես,

Եթէ պարգեւես՝ ամենալի ես,

Եթէ արդարացուցանես՝ ամէնարուեստ ես,

Եթէ մխիթարես՝ ամէնիշխան ես,

Եթէ նորոգես՝ ամենակալ ես,

Եթէ հրաշագործեսցես՝ ամենաթագաւոր ես,

Եթէ վերստին հաստատես՝ արարիչ ես,

Եթէ կրկին գոյացուցանես՝ աստուած ես,

Եթէ հոգաս ընդ մեր՝ ամենատէր ես,

Եթէ կորզես ի մեղաց՝ այցելու ես,

Եթէ չարժանեացս ընձեռես՝ աւրհնեալ ես,

Եթէ յորսողէն զերծուսցես՝ փրկիչ ես,

Եթէ զեղցես ի քոյոցդ ի մեզ՝ հարուստ ես,

Եթէ նախ քան ի մէնջ խնդրելն դու կարկառեսցես՝ անկարաւտ ես,

Եթէ լայնես նեղութեանս՝ անդորրիչ ես,

Եթէ զվերջացեալս կոչես՝ խնամակալ ես,

Եթէ զսասանեալս հաստատես՝ վէմ ես,

Եթէ պասքելոյս արբուցանիցես՝ աղբիւր ես,

Եթէ զծածկեալսն երեւեցուսցես՝ լոյս ես,

Եթէ զաւգտակարսն իմ ծանուցանես՝ բարի ես,

Եթէ զբիծսն անտես առնիցես՝ երկայնամիտ ես,

Եթէ ընդ փոքուս ի դատ ոչ մտանիցես՝ բարձրեալ ես,

Եթէ ծառայիս ձեռն մատուսցես՝ ստացող ես,

Եթէ աջով քո պաշտպանեսցես՝ յանձնանձիչ ես,

Եթէ վհատելոյս դարման մատուսցես՝ կերակրիչ ես,

Եթէ զանգէտս պարարեսցես՝ վարդապետ ես,

Եթէ զդիմեալս առ քեզ ընկալցիս՝ ապաւէն ես։

Գ

Եւ արդ, քո են այսոքիկ, տէր ողորմութեան,

Ոչ միայն գրեալ, այլ կատարեալ եւ գլխաւորեալ,

Նախնի նահատակդ համբերութեան վկայից։

Որ վասն իմոյ փրկութեան

Հանդիսացար զաւրապէս յասպարիսի ճակատուն,

Զի կակղեսցես զկարծր բռնութիւն մարմնոյս գոռոզութեան՝

Վարժմամբ կրթութեան չարչարանացն վտանգի,

Եւ յանպարտակիրդ մարմին չափեալ

Զբնութեան մերում զտաժանականն տագնապ տուժի,

Զի զգթութիւնդ, որ առ մեզ,

Արդեամբք ցուցցես՝ ի քեզ աւրինակեալ։

Աւրհնեա՜լ յաւիտեանս։

Ամէն։