Բան ԿԳ

Ա

Բարերար եւ բազմագութ, մարդասէր եւ երկայնամիտ, միայն թագաւոր,

Ընդ Հաւր քում պատուեալ եւ աւրհնաբանեալ տէր ամենայնի,

Որդի աստուծոյ կենդանւոյ, անպատճառդ միշտ իմում կորստեան,

Որ ամենեւին անփորձ ես ի չարեաց,

Որ ոչ կամիս զմահ մեղաւորի,

Որ փրկութիւն են ի քոց կամաց ընծայեցուցեալ,

Որ դարձուցանես զմրրիկ մեղաց ի յաւդ քաւութեան,

Որ զհուր բարկութեան յանձրեւ փոխարկես,

Որ զյետնեալ զկինն ի բարեաց՝ կրկնակի գոյիւ նահանջեր

Երկեակ բնութիւն ի նոյն արձանի՝

Ո՛չ իսկապէս ընդ անպարտսն եւ ո՛չ համայն ընդ պատժաւորսն։

Որ զլուծութիւն ծովուն սահանաց

Իբր զկարկառս քարանց կառուցեալ յեղանակեցեր։

Որ զկարծրանիւթ վէմն անապատին

Ի վիժակս վտակաց հոսեալ բղխեցեր։

Որ զՅորդանանու ջրոյն սրաշարժ վայրեկութիւն

Հրաշաւոր անդրադարձութեամբ ի յետնորդս հեթանոսաց

Լուացումն աւազանին ի թիկունս առաքեցեր։

Որ զպատուաստեալ պարիսպն Երիքովի,

Յաւրինակ կործանման բռնութեանն սատանայի,

Իբր զթեթեւութիւն յարդի ցնդեցեր։

Որ զվնասակար ջուր նորին, ի յառակ այլայլութեան

Առ ի բարին փոխարկութեան՝ քանանացւոցն փրկութեան,

Խորհրդական աղիւն համեմեալ՝ անուշեցեր։

Որ զմեռային դառնութիւն իբր զմտաց անհաւանութիւն,

Կենացն փայտիւ ի քեզ յարմարեալ՝ պիտանի արարեր։

Որ զառեալն ի գետոյն,

Ի գծագրութիւն անսահմանդ քո հրամանի

Անորակիդ գունակութեան,

Ի նոր երանգ բոսորային մածեր արիւն ի ցամաքի։

Որ զանկենդան ցուպ գաւազանին,

Ի կերպառութիւն առ ի զքոյդ մերովս նկարագրիլ,

Այլ եւ յաւտարազնիցն ընտրութիւն,

Ի տիպն ապաթոյն կերպիւ վիշապի նմանեալ ցուցեր։

Որ զերջանիկ ձեռն աջոյն Մովսէսի, ի ցոյցս տեսութեան

Ապագայիցն հրաշից մարդեղութեանդ քոյ, բարձրեալ,

Եւ քեւ՝ ախտաւոր մարմնոյս մաքուր լինելոյ,

Անփոփոխ փոխատրութեամբ կրկին գուշակեցեր։

Որ յայսքանեացս շրջադրութիւն

Բարեխնամապէս արուեստիւ սիրոյ

Զանակնկալն գիւտ մեղաւորաց կորստականաց

Նշանակեցեր, աւրհնեալ ամենագութ։

Բ

Որ բուսուցանես յերկրէ դալարի՝ զմեռեալն յանշնչականէն,

Որ զանշարժն իբր զընթացող կառավարես,

Որ յանարգ արգանդէ կոչես քեզ պատկերակիցս,

Որ տաս պատանեկաց աղաւրիս ըմբոշխնելիս,

Որ յայտս մաքուրս հերս ընծայես,

Որ զսաղարթ սեւութեան վարսից ի ձեան կերպարան զարմանագործես՝

Ցուցեալ, թէ առ ամենայն սահման հեռաւորական յաղթող ես, հզաւր։

Որ փոփոխես զշրթունս բնաւորականս,

Ըստ բանին Յոբայ, ի կամս հաւատարիմս,

Որ սասանես զերկիր եւ զսիւնս նորին ի հիմանց՝

Նշանակեալ հաստուածին գոյիւ,

Թէ դու միայն մնաս անկորնչելի։

Որ հոլովես զտարերս՝ իբրեւ զանցաւորս

Եւ դարձեալ ի նոյնն կապես՝ իբրեւ զյարակայս՝

Յայտ արարեալ, թէ եւ առ մեղաց բազմութիւն

Դիւրապէս ունել կամ թողուլ դոյնպէս զաւրեսցես։

Որ զարուսեկին անզգայ էութիւն իբր երասանաւ իմն դաստիարակես՝

Երեւեցուցեալ այնր իրի կերպիւ, թէ զբնութեանս չար դիմեցումն

Յորժամ եւ կամիս՝ հանդարտ առնիցես։

Որ զանբարբառ բոլորակ լուսնին կարգես ունայնս եւ պատարունս՝

Լուսաւորեալ զպատճառն առ աւետիս տեսողաց,

Թէ ի նուազութենէ բարեաց զպարտաւորս մարմին

Դու ածես ի լրութիւն առաջնաստեղծ հարստութեանն։

Որ զպատկերս անխաւս աստեղաց,

Իբր զդասակս դոյզն հաւտից, տրոհես եւ ժողովես՝

Յոյս իմն կենաց առ այս խորհրդաբերեալ, քաղցրահայեաց տեսութիւն,

Թէ եւ անաղաչաւորաց լեզուաց կարողապէս բաւես ողորմել։

Գ

Որ ի մէջ մահու եւ կենաց շաւիղ վստահութեան ուղղես ի ծովու՝

Վկայութիւն եդեալ հաւաստի, թէ եւ յանկասկածաւորն վայրի

Քեւ պաշտպանիմք անգայթակղելի։

Որ իբր զջուր կաթսայից ի հրոյ եռացեալ,

Որպէս զմեղաց մրրիկ պղտորեալ՝ բանիւ կամաց քոց խափուցանես։

Որ հայիս յերկիր եւ տատանես զսա,

Զի անբանիւն զմտաւորս զգաստացուցանես։

Որ իբր զակատ մի անձուկ նաւի ի վերայ շարժութեան ալեաց՝

Զանբաւ թանձրութիւն գետնոյս դղորդես,

Որով ծանուցեալ լինիս ամենից հաստուածոց, թէ իցես աներկբայելի։

Որ ի բան քո զաւրեղ հիմնացեալ ունիս զամենայն,

Որ սերմանես զարտաշնչացեալ մարմինս յերկրի

Եւ զնոյն անկորուստ պահեալ՝ կրկին կենդանածնես։

Որ ապականացուս աւանդեալ՝ անեղծս ստանաս,

Որ ընդ մահացու նիւթոյս զնշխարն կենաց խառնես,

Որ հրամանաւ ակնարկութեան ի խուն վայրկենի կազմեցեր,

Պատրաստ կացուցեր զանզարդութիւն ամենից եղանակաց։

Քո է զաւրութիւն եւ կարողութիւն,

Որ շրջանակես զժամանակս ամաց հոլովման աւուրց

Յայլ նմանութիւն բարեպատեհ տեսողութեան։

Որ կարդաս զանմռունչսն՝ իբր զկենդանիս,

Որ ազդես միայն, եւ նոքա ընթանան,

Որ միայն հենուս, անկանես անճառ արուեստիւ

Հնարագիտութեան՝ մէգ եւ առաւաւտ։

Որ յետ նախակարգ յաւրինուածոյն առաջնաստեղծ լինելութեանն

Արարեր զփառաւորեալսն մեծամեծս հրաշակերտիցն հանդիսից,

Ըստ Գրոյն երջանկութեան կանխահիացն զարմացման,

Այլ իմն գոյացութիւն տաւնելի տեսակի

Անեղծ աշխարհագործութեան եւս քան զսոյն՝

Ի մարդանալդ քո, որոց ոչ գոյ թիւ։

Դ

Որ ահա զվնասն մեր քեզ գրեցեր,

Որ զարդարութիւնն քո մեզ շնորհեցեր,

Որ ընդ քեզ կրեցեր զհաշտութեանն մերում փրկանակ,

Որ ոչ երբէք լքանիս յողորմութենէ,—

Դարձո՛ զամբարշտեալս ի պաշտաւն բարի երկիւղի,

Զթմբրեալս՝ ի զգաստութիւն արթնութեան սրտի,

Զանմաքուրս՝ ի սրբութիւն պայծառութեան կերպարանի,

Զբազմաբիծս՝ յանբծութիւն հանդարտական սուրբ պատկերի,

Զբեկեալս՝ յողջութիւն, որ ի դիպմանց ոչ խորտակի,

Զլացեալս՝ ի խնդութիւն զուարթութեան անտխրելի,

Զյուսահատեալս՝ ի սէր միաւորիչ անքակտելի,

Զամաչեցեալս՝ ի վստահութիւն հաստատութեան անշարժելի,

Զխաւարեալս՝ ի լոյս երանութեան անմեկնելի,

Զմահու գերեալս՝ ի կեանս, որ ընդ եղծմամբ ոչ անկանի,

Զի փառաւորեսցի անուն քո, Յիսուս,

Խոստովանեալ յամենայնի ընդ Հաւր եւ ընդ Հոգւոյդ Սրբոյ,

Ի բարձունս երկնի եւ ի ստորեւս երկրի

Եւ ի բնակիչս նոցա յաւիտեանս յաւիտենից։

Ամէն։