Բան ԾԸ

Ա

Աւրհնեալ տէր Յիսուս ընդ Հաւր՝

Ի կամս հաճութեան Հոգւոյդ քո Սրբոյ,

Եւ աւրհնեալք ամենայն առ ի յաւրհնելոյդ աւրհնեցան,

Աւրհնեալ միայն Որդի աւրհնելոյ,

Չիք իմ թագաւոր իշխեցող շնչոյս, բաց ի քէն, Քրիստոս։

Այս է աւրհնութիւն Յակոբայ, ասէ Եսայի,

Յորժամ բարձից զմեղս նորա։

Արդ, ողորմեա՛ց ինձ, տէր բարեգութ,

Ըստ նախնիդ քո սովորութեան

Եւ աւրհնեա՛ զանաւթս քո բանական,

Ըստ ձայնին Դաւթի եւ ըստ Մովսեսի,

Զի բանիւդ քո փրկութեան ժամանեալ՝

Հասից քաւութեան՝ աւրհնեալ առ ի քէն։

Աստուածապէս ինձ հրաշագործեա՛,

Ողորմած արքայ երկնաւոր,

Որպէս անկելոցն ի բազմաժամանակեայ մահճացն խշտիս՝

Ժողովեցելոցն ի սրահին Բեթհեզդայ,

Յորոց մի էր եւ կրկին թերահաւատն,

Երից տասանց եւ ութի միոյ ամաւք ախտացեալ յաւդիցն լուծմամբ,

Որում ոչ անխայեցեր զբժշկութեանն ձեռնտուութիւն՝

Իբր գիտելով զանբոյժ չարութիւնն,

Որ նիւթեացն քեզ յաւուր մատնութեան

Դառն գիշերին տիրամարտութեան՝

Երախտաւորիդ, մեծիդ եւ բարերարիդ։

Բ

Որ թէպէտ կանխաւ իմն զգուշացուցեր,

Թէ՝ Մի՛ մեղանչեր, զի մի՛ կրկնեսցին կրկին քեզ չարիք,—

Ոչինչ վերջացաւ լինել ձեռներէց

Սկզբնաւոր անհամբուրելի՝ դատողացն զքեզ ի խաչին։

Եւ դու այնպիսւոյ անյարիր ջատուկ,

Մահու ծնկեցեալ չարաշուք առն ողորմեցար,

Անճառ բարութիւն, սխրալի մարդասիրութիւն,

Սարսափելի ներողութիւն, սոսկալի երկայնմտութիւն,

Անբաւելի քաղցրութիւն, փառատրելի հեզութիւն։

Որ միշտ յաղթիս ի գթութենէ, եւ ոչ թշնամանիս,

Պարտիս յողորմութենէ, եւ ոչ պարսաւիս,

Բռնադատիս ի մարդասիրութենէ, եւ ոչ անգոսնիս,

Հարկիս ի բարութենէ, եւ ոչ հայհոյիս,

Ստիպիս ի սիրոյ, եւ ոչ բամբասիս,

Պաղատիս դարձին իմ առ քեզ, եւ ոչ ձանձրանաս,

Արագես զկնի ապերասանիս, եւ ոչ լքանիս,

Ձայնես չլսողիս, եւ ոչ սրտմտիս,

Փութաս մեղկելոյս, եւ ոչ խափանիս։

Առ չարս ես բարի, առ ամենապարտս ես ներող,

Առ մեղաւորս ես քաւիչ, առ խաւարեալս ես լոյս,

Առ մահացեալս ես կեանք։

Գ

Այս են գիրք ամենայն հոգեշունչ աւգտակարութեան,

Որ յաճախս ծնանին երկնաւոր պտուղս անճառս եւ զարմանալիս։

Ասա՛ եւ ինձ՝ թշուառացելումս, աւրհնեալ ամենապարգեւ.

Արի ա՛ռ զմահիճս խշտեացդ մեղաց ի վայր կործանմանդ

Եւ հետեւեալ ժամանեա՛ յանդորր հանգիստ անաշխատ կենացդ։

Խզեսցե՛ս ամենակարող սուսերաւ բանիդ հրամանի՝

Զերիզապնդեալ մահազգեստս պարփակութիւն դժոխազնեայ կապանացս,

Եւ լո՛յծ ինձ զհանգոյցս խեղդողականս ոգեպահանջ սաստկութեանս՝

Առաքելով զարժանաւորս մահու յազատութիւնն վերին անանց բերկրութեանն

Կենսաբեր եւ աստուածային քո բանիւդ։

Մի՛ տակաւ տակաւ ազդեսցես եւ մի՛ աւր ի յաւր յերկարաձգեսցես,

Զի մի՛ ստուար ծանրութիւն բեռանցս մեղաց

Տիրեսցէ թիկանցս ազդերաց

Եւ կործանեալ զիս կորացուսցէ՝ հայել ի դժոխս,

Եւ ուժգնակի գոռոզ բռնութեամբ

Անպարապ հոգեւորական զինուն արարեալ՝ մահու ծառայեցուսցէ։

Այլ աւգնեա՛ ինձ, բարի վշտակից, հեծութեան կարեացս մահու երկանց՝

Առեալ յինէն զփայտ սատակմանն, որպէս երբեմն յուսոյ պահակին,

Որով կառուսցես զվայելչականն յաղթանակի արի զաւրութեանն,

Պնդապէս հաւատով յուսոյն կարծրութեան ընդ քեզ բեւեռել անսայթաքելի։

Եւ քեզ ընդ Հաւր, Հոգւովդ Սրբով փա՜ռք եւ իշխանութիւն յաւիտեանս։

Ամէն։