Բան ԽԷ

Ա

Եւ արդ, զի՞նչ գոյ ասել ամաչեցելոյս յերեսաց մեծիդ ահաւորութենէ,

Բայց եթէ համրանալ եւ հող ի բերան եղեալ՝ լռել ի սրտի,

Ըստ մարգարէութեանն խրատու՝ ահա ի բարւոյն կարկառեալ ի յոյս։

Իսկ եթէ զփականս շարժողութեանց շրթանցս բացից՝

Բռնադատեցից խաւսել կամեցեալ,

Դարձեալ զնոյն ձայն կրկնակական եղերերգութեան լալեաց բազմութեան

Խէթ մտացս յառաջադրէ։

Բ

Եւ արդ, ողբակից մեծ մեղաւորին՝ անաւրինելոյ կամաւ առ ի մահ,

Զնորին գոչումն երկրորդեցից եւ ես ընդ նմին.

Մեղա՜յ, տէր, մեղա՜յ, եւ անաւրէնութեանց իմոց ինձէն վկայեմ։

Հիւսեալ ընդ նմին զբանս յիսներորդի սաղմոսին՝

Անթիւս գրեմ զպարտուցս սակ անձինս մեղաց,

Քան զհիւղ երկրի հողմահոս փոշւոյ՝

Ընդ աւդս ամենայն տարածեցելոյ։

Մեղա՜յ յերկինս եւ առաջի քո,—

Ընդ անառակ որդւոյն պատկառեցելոյ

Հայրենի գթոյդ վերստին դարձեալ՝ թախանձ արկանեմ,

Զողորմելին ձայն աղերսանաց արտաւսրածին ողբովք գոչման

Ի տխուր դէմս մատուցեալ՝ առաջի քո տարածանեմ։

Հայր գթութեանց, աստուած բոլորից,

Չեմ արժանի կոչիլ եւ ոչ բնաւին առ այս անուանիլ

Ոչ միայն որդի, այլ եւ անպիտան, ապաբան վարձկան։

Ընկա՛լ զսովեալս տարագրական, պարտական վնասուց,

Եւ զցաւ քաղցոյս լլկանաց նեղոյս նուաղեցելոյս

Կենաց քո հացի՛ւդ բժշկեսցես։

Լե՛ր ընդ առաջ քո ողորմութեամբդ ի սկզբնաւորս ապաւինութեան,

Զգեցո՛, գթած եւ անոխակալ, անաւրինեալս մեղապարտի

Զնախակապուտ հանդերձին ծածկոյթ,

Աւանդակորոյս ձեռացս աղտեղեալ մեղաւք,

Զկնիք մատանւոյն համարձակութեան ամէնառատ կամա՛ւք մատուսցես,

Զգարշապարացս թշուառութիւն մերկութեան ոտիցս,

Պատսպարութեամբ աւետարանական ամրավերարկու աւդիցս կաւշկաց,

Ի յանձին թունից մի՛շտ ամրացուսցես։

Զզուարակդ պարարակի եզինդ երկնայնոյ,

Որ է միածին Որդիդ քո աւրհնեալ,

Իսկապէս մարդասիրութեամբ կարաւտելոյս բարեա՛ց նուիրեա։

Որ մատուցեալ միշտ եւ անպակաս մնայ ի լրութեան՝

Յարակայ զենեալ ի սպանդարանի անթիւ սեղանոց անսպառութեամբ,

Բոլոր՝ յամենեսին եւ բնաւ՝ յամենայնում,

Էութեամբ՝ յեղկինս եւ իսկութեամբ՝ ի ստորինս,

Աննուազ՝ մարդկութեամբ եւ անթերի՝ աստուածութեամբ,

Փշրեալ եւ բաշխի ի մասունս անհատս,

Զի զհամայնն հաւաքեսցէ առ ի նոյն մարմին իւրումն գլխոյ։

Քեզ փա՜ռք ընդ նմին, Հայր ողորմութեան։

Ամէն։